Ramiro Fonte

Acaban de recoñecer a Ramiro Fonte na cidade de Ferrol co Premio Porto Magno, instituído polo Real Coro Toxos e Froles para conmemorar o 150 aniversario da concesión do título de cidade a Ferrol. O Premio ten fermoso título, lembrando o Magnus Portus Artabrorum, que era en realidade todo o golfo ártabro coruñés, pois, para os romanos, a realidade portus, como é sabido, superaba a actual denominación reducida de "porto". Fermoso título de premio, diciamos -Porto Magno-, e perfecto, xusto e brillante o premiado, un dos grandes poetas da lírica galega, das líricas ibéricas, de todos os tempos. Ramiro Fonte, coma poucos, mantén viva no tempo a chama creativa da poesía e, como diría Gaston Bachelard a respecto de Baudelaire, na obra do noso poeta -traballada en todo momento con conciencia artística e sabedoría- podemos "ouvir" o chamamento íntimo da inmensidade, o "porto magno" dun ser que cifra no poético unha vía intensa de conmoción e de coñecemento. É Ramiro Fonte da estirpe dos poetas que, como diría Arcadio López-Casanova, "axuntan sentir e saber", e a súa obra poética, composta por unha ducia de títulos imprescindíbeis, tense convertido nunha referencia de altísimo valor, en forma e fondo, no conxunto das líricas ibéricas contemporáneas. O poeta eumés ten establecido na lírica galega unha esixencia que debería ser tida en conta como unha forma canónica de "poética xeral": a construción ou composición do poema con entidade propia, con forma e "respiración" (enerxía) en si mesmo, e o dominio rítmico, musical, da linguaxe. Ramiro Fonte é un poeta que domina a "realidade" do poema e consegue que a linguaxe vibre até se transformar nun fluído misterioso, invisíbel, que chega a rozar mesmo a nosa máis extrema percepción, os niveis máis sensíbeis da nosa conciencia: iso é a poesía. E Ramiro Fonte, sabio poeta, verte tamén ese "elixir" nesa gran triloxía narrativa, obra única, que son as novelas Os meus ollos, Os ollos da ponte e A ponte nos ollos. Os ollos da Vida, da Luz e do Verbo.