Un "thriller psicolóxico" cun pano de "ironía irredenta"

Unha "parodia" dun "segmento da sociedade ao que normalmente se trata con moito respecto" por ocupar "os postos de maior relevancia". Así define Marcelino Fernández Mallo a sua novela Klásicos, que presentou onte na libraría Couceiro de Santiago.

As clases altas, e en especial as segundas xeracións, son tratadas, así, neste libro, "cun pano de ironía irredenta", que o autor desenvolve a través dun narrador en terceira persoa, con moita retranca e cun estilo áxil que dosifica ben a intriga nun "thriller psicolóxico", tal como cualifica a obra a editora, Morgante -o selo de autores galegos de Rinoceronte-.

"Os personaxes son inseguros, teñen moitas dúbidas e espazos agochados. Quixen reflectir isto dun xeito visible: as idas e voltas, quebras, currunchos...", comentou o autor. Os protagonistas, un grupo de amigos, actúan segundo unha serie de "tics, tópicos, ritos, que non son máis que estupideces... Eu o que propoño é unha parodia. Un tipo de reflexión que creo que necesitamos. A historia xurdiu da observación da realidade. Persoas co mesmo talento e méritos acadan postos moi diferentes, e entón parece que o talento que teñen é de distinto nivel. Ademais, é unha especie que se reproduce: os privilexios, a posición, hérdanse, e establécense mecanismos de conservación das mesmas", salienta.

A historia comeza cando Horacio, un mozo cunha vida cómoda e pracenteira, mata á asistenta, tras sentirse desprezado por ela polo xeito no que lle rexeita un bico. A partir deste feito, pasará a sufrir situacións de necesidade. Un "paradoxo", que nos revela desde o primeiro quen é o protagonista.