Que un xornalista –ou un xuiz ou médico- sexa nomeado para un cargo público non debe siñificar que deixe de ser profesional para ser político. Pero na practica cando un xornalista pasa a ser conselleiro da radio ou televisión pública ou xefe de prensa de calquer gobernante esquécese con frecuencia de como deben ser as suas mensaxes para convertilas en propaganda. O que caracteriza ao xornalismo, a diferenza da publicidade comercial ou da propaganda ideolóxica, é que a mensaxe xornalística agotase en si mesma, busca somentes informar, non persuadir a mercar productos ou adherirse a partidos ou semellantes.

Do espectaculo dos conselleiros de TVE o que mais debe sorprender é que foran xornalistas de formación os que propuxeran e a maioría respaldaran esa vergoña. Teño amigos neses cargos. Pero cando son nomeados deberían por nas biografías: xornalista en excedencia, porque probablemente van deixar de comportarse como xornalistas na percura da verdade, da obxectividade, da información.

E tamén os que anuncian productos comerciais que non están contrastados. Coa sua voz e imaxe: poña non sei que calzado, consuma non sei qué iogur, invirta en non sei que banco….Tampouco neses casos actuan como xornalistas.

Se a sociedade quere manter a confianza no xornalismo como eixo dunha democracia, debe empezar a esixir esas delimitacións. Para que non haxa enganos. O xornalismo é unha cousa. O servicio a outras causas ou señores é outra. Non é nin mais nin menos decente. Só que non é xornalismo.