En verde e negro

Unha prolongada ovación pechou a estrea de Vacuo, a coreografía coa que na noite do venres botou a andar o Centro Coreográfico Galego (CCG), a máis anovadora actuación emprendida pola Consellería de Cultura desque Ánxela Bugallo ocupa o cargo. Cun cheo total do Teatro Rosalía de Castro da Coruña, cidade onde ten a súa sede o Centro Coreográfico, Vacuo desenvolve ao longo dunha hora un espectáculo de resonancia telúrica e, segundo a súa autora, a ourensá Maruxa Salas, nel tamén hai ecos da traxedia incendiaria que asolou Galicia este verán.

Á cita do Rosalía de Castro non faltaron Ánxela Bugallo ou o alcalde coruñés, Javier Losada, pero tampouco os seareiros do Ballet Rey de Viana, formación da que se desprendeu a Consellería de Cultura para apostar, en palabras dos responsables do departamento, por unha fórmula de maior compromiso vangardista. Ademais dalgún que outro apupo, os seareiros aproveitaron os minutos previos ao comezo do espectáculo para salpicar o patio de butacas con octavillas de crítica a Bugallo, á que acusan de "incompetente" e de ser unha "conselleira da súa incultura". Nas proclamas tamén se cualifica o Ballet Rey de Viana como "o máximo expoñente cultural (de Galicia) durante máis de cinco décadas, engrandecendo a nosa cultura en todo o mundo".

Alén desta intervención e da insólita presenza de dous bebés que nos momentos máis íntimos do espectáculo choraban ou balbucían, a estrea discorreu comodamente, cunha apoteose final na que todos os creadores implicados no espectáculo subiron ao escenario. Alí estaba Baltasar Patiño, poderoso iluminador de Vacuo, ou os membros de Berrogüeto, autores da música na que se asenta a coreografía.

Sen dúbida, a música foi o aspecto máis comentado do espectáculo, non pola súa calidade -Berrogüeto son practicamente indiscutibles- senón pola súa pouca ductilidade á hora de encaixar nunha cadencia coreográfica. Nun escenario con quince bailaríns e entre os acordes duns recoñecibles ritmos tradicionais, resultaba difícil -para algúns dos asistentes- distinguir matices, cerciorar técnicas ou apreciar emocións.

O balanzo final, porén, pareceu agradar a todos, en grande parte polas perspectivas que abre o centro. Cunha execución limpa -sen estridencias pero tampouco sen arrebato-, o Vacuo de Maruxa Salas amosa o longo camiño que falta por percorrer e, ao mesmo tempo, fai real a esperanza de que algún día -non excesivamente lonxano- Galicia teña un espazo propio no ámbito da danza contemporánea.