"O verso é un machado"

Miguel Anxo Fernán Vello é tamén o cronista do acontecer diario nas páxinas de GALICIA HOXE FOTO: Fugaz

Miguel Anxo Fernán-Vello (Cospeito 1958) estrea o 2008 cun ciclo expansivo: prepárase para cumprir "en plena forma física e creativa" os 50 anos, publica o "poemario aberto" Diccionario do Estremecemento e aparece Astro interior, unha escolma da súa poesía realizada por Teresa Seara que hoxe, precisamente, se presenta na Coruña. Co reloxio na man dereita -quedoulle o costume de cando aprendía a tocar a guitarra e quería ter sempre a hora á vista- e coa vontade de "ser ambidextro" -"esfórzome en facer moitas cousas coa man esquerda"-, Fernán Vello mantén intacto o seu aspecto romántico, encaixando nun mesmo perfil a vertente de poeta erótico, de editor comprometido e de articulista que cada día ofrece nas páxinas de GALICIA HOXE unha fiestra ao acontecer do mundo.

De Diccionario do estremecemento fala con apaixonamento. A súa escrita -"dun rauto" nunha dieta de xexún de varios días- supuxo o seu reencontro coa "poesía pública" e a constatación dunha mudanza que se viña efectuando na súa obra a partir de As incertezas do clima, un libro que -na súa opinión- marcou un drástico cambio na forma de enfrontarse á poesía. "En certo modo, trazo unha fuxida da cultura poética para achegarme á poesía como comunicación do inmediato".

Trátase, engade, de "restarlle á palabra esa condición de transcendencia que antes lle daba e volver á idea de Kafka: o libro como un machado que se crava nas costas do lector para obrigalo a reaccionar". Ese machado é, de feito, o significado último do "estrondo" no seu Diccionario, unha obra que pretende ir ampliando nos próximos anos con entradas novas nunha especie de poemario interminable. "A miña empresa actual é lograr que a poesía aumente a realidade e que o poema provoque, como dicía Borges, unha reacción física".

Vivo na respiración do poema / e non teño outro oficio / nin outra patria. Con esta confesión ábrese o libro, por onde desfilan escenas de hospitais, de autoestrada, do parque ou da punzada da pobreza, pero tamén do erotismo, da paciencia, de Rilke, de Rosalía ou dos propios poetas. "Hai biografía", recoñece, "porque non se pode separar da túa vida a conciencia, pero tampouco é biografía exactamente. Na poesía faise, máis ben, unha translación dun mesmo desde dentro a fóra. Mestúrase abstración e realismo simbólico para que o poeta baixe á praza pública e interveña coa súa voz na sociedade".

Sobre Astro interior -que hoxe presentarán Luis González Tosar, Arcadio López Casanova e Teresa Seara-, Fernán Vello considera que é "un excelente espello das voces que percorren a miña poesía", un espello no que non sempre se mira cómodo. "O meu primeiro libro ten poemas adolescentes que hoxe non publicaría. Pero xa non hai volta atrás. O máis importante é que a antoloxía amosa como fun medrando en conciencia poética e expresividade, expandindo a miña linguaxe. Hai que procurar non repetirse sen renunciar ao teu propio selo e iso, creo, queda patente nesas páxinas".