Ataque Escampe xa están a pensar no seu terceiro disco

Os membros de Ataque Escampe, de esquerda a dereita: Roi, Samuel, Alexandre, Marco e Miguel

Ataque Escampe podería ser un grupo máis dentro do sempre medrante círculo de música galega. Non obstante, unha serie de circunstancias fixeron que por méritos propios, e en só dous anos, sexan un dos grupos máis soados da escena.

Da xuntanza case azarosa que tivo lugar no campus norte compostelán, naceu a proposta de mesturar sons cento por cento acústicos con letras cheas de enxeño, que percorren o imaxinario colectivo a forza de sinceridade e altas doses de retranca. Roi e Samuel, dous dos multi-instrumentistas do grupo fixeron un alto no ensaio do grupo para comentar o acontecer musical e creativo de Ataque Escampe.

¿Como lle explicarían a proposta de Ataque Escampe a alguén que non vos coñece?

Samuel: Non é doado. Ante todo comezaría por dicir que é un grupo encadrable dentro do rock acústico, cunha instrumentación pouco común. O segundo trazo fundamental é que a prioridade é sempre a canción como formato musical, e por tanto, evitamos poñer a énfase noutros elementos, como pode a produción ou unha instrumentación demasiado recargada.

Roi: é importante que a canción teña certa coherencia coma un todo, que é o que buscamos nos dous discos que temos editados.

¿E a categoría de "Rock de serie B" de onde vén?

Samuel: iso refírese sobre todo á falta de medios. A realidade é que no momento de gravar por primeira vez non tiñamos moita infraestrutura técnica, entón naceu o termo "Rock de serie B". A día de hoxe aínda temos a necesidade dun produtor e un técnico de son. De feito se alguén me concedera tres desexos, pediría eses dous sen dubidar.

¿ E o terceiro?

S: (....) A sinfónica de Londres estaría ben.

Instrumentos tendes bastantes e pouco usuais. ¿Como foi que decidiron incluír estes recursos?

R: En realidade, a inclusión do Kazoo e do Xilofón, xorde do afán de experimentar con aqueles instrumentos que normalmente son vistos como simples xoguetes. Despois tentamos tocalos como se foran instrumentos "de verdade", entón o kazoo fai o que faría unha trompeta por exemplo.

¿Que supuxo o lanzamento de "Galicia es una mierda" fronte ao primeiro EP "ED Wood e a invasión dos paraguas asasinos"?

S: Co segundo tivemos máis medios e algo máis de experiencia, aínda que ao final cada canción tomou o seu rumbo propio. O disco igual que o EP é unha recompilación de cancións.

¿E que podemos esperar para o terceiro traballo de A.E?

R: Mentres que a idea antes foi a de facer cancións, neste caso a idea vai ser formular un disco como unidade, aínda que polo de agora estamos máis centrados nos directos.

S: Unha vez que termine o verán poderemos centrarnos máis no próximo disco. O único que podemos adiantar dese disco é que vai cambiar o rumbo con respecto a Galicia es una mierda, que é un disco que xa está feito e que aí vai quedar. O seguinte disco ten que darlle certa continuidade ao noso traballo, é dicir, continuar con ese diálogo.