Hemeroteca web | RSS  RSS     Mércores 26.06.2019 Actualizado 21:09
El Correo Gallego Radio Obradoiro CorreoTV Anova

Galicia Hoxe

Maré

O desexo como revulsivo

Se o modisto Gonzalo Vázquez tivese que definir o mundo cun triángulo colocaría nel estas palabras: a música, a imaxe e a palabra. Admira a poesía de Lois Pereiro porque "é brutal"

LUPE GÓMEZ   | 22.05.2011 
A- A+

Antonio Hernández
Gonzalo Vázquez acaba de instalar o seu taller en Compostela
FOTO: Antonio Hernández

Despois de dez anos traballando no mundo da moda, Gonzalo Vázquez ten agora un atelier en Compostela. Un espazo aberto que quere servir de revulsivo para organizar proxectos e concretar cousas. Chega puntual ao lugar da entrevista e trae nunha bolsa un libro de Agustín Fernández Mallo. Gústalle falar, discutir e pelexar. ­Preocúpalle a posibilidade de quedar sen vista porque necesita dos ollos para poder ler e para poder coser. É un grande amante do mundo visual. Nos vestiarios que el fai vai deixando a súa pegada, a súa forma de mirar. Fala de desexo, de pracer e de obscenidade. Non comprende a vida, nin a moda, como unha forma de vida vexetativa. Un dos seus proxectos é estudar poeticamente sobre a teoría da máscara. Pensa que "temos a capacidade de reinventarnos" e cre na transformación das persoas.

De onde veñen o teu nome e os teus apelidos?

O nome é algo tan ficticio que podemos chegar a non usalo. Chámome Gonzalo pero podería chamarme de calquera outra maneira. É algo sobre o que pensei moitas veces. No meu nome recóllense todas as cousas que son e todo o que quero ser. Dicilo así é un pouco narcisista. O meu apelido vén do meu pai. É un adxetivo. Na sociedade da imaxe o nome é o único que se salva da palabra. Creo que o nome é o resumo daquilo que mostras. Levo traballando moito tempo no mundo da moda e antes a xente coñecíame polo meu nome e agora coñécenme tamén pola miña imaxe. Creo que nada é sagrado. O nome non é sagrado e eu deixaría que cuspisen sobre el.

Como recordas os lugares da túa infancia?

Nacín en Pontevedra e crieime en Vilaboa, que para min é exactamente o lugar da miña infancia feliz. Meus irmáns e meus curmáns fomos criados no amor. Eu sempre fun o traste, absolutamente traste. Sempre pensei que se pode medir o traste que se é polas feridas que temos nos xeonllos. Eu estou cheo de cicatrices nas pernas porque son un desastre e sempre subía a todos os sitios.

Que é para ti a moda? É algo efémero ou pode resultar eterna?

Para min a moda é unha forma de expresión artística, aínda que obxectivamente sexa outra cousa, pois é un produto. Atópase entre a cultura e a persoa, entre o que é vivible e o que é observable. O esencial é a performance. O vestiario é vivible. Trátase de conxugar as dúas cousas. Todo é efémero, absolutamente efémero. Co vestiario transformámonos a nós mesmos, polo seu carácter semiótico, que ten unha significación diferente en contextos diferentes. Eu quero potenciar certos aspectos de min e ten moita importancia o contexto, sexa temporal ou espacial.

Como somos os galegos e as galegas na nosa forma de vestir?

Somos profundamente europeos, no sentido de que seguimos as pautas do mercado de Europa en canto a moda, desde o uso da cor, das formas, de certos elementos de vestiario. Despois hai algo en canto á vestimenta popular, en certos rangos de idade, que é o uso de mandilóns. É algo que só se da en Galicia e en dúas ou tres culturas máis. Non seguimos as pautas de África, América ou Asia. A moda asiática foi capaz de alcanzar un nivel de produción de moda moi alto para exportar a Europa pero non chegaron a comprender a estética europea como creadores.

Ti dixeches unha vez que María Miramontes foi decisiva para a cultura galega. Por que pensas que foi así?

A María Miramontes dediqueille a apertura do meu atelier, en febreiro deste ano, porque ela foi modista e muller de Ánxel Casal, que foi o xestor-xefe da Editorial Nós. Foi un dos fundadores desta editorial á que lle debemos o coñecemento da época dourada da nosa literatura. Foi unha editorial que pasou por moitos apuros económicos. Esta muller modista sacou adiante a editorial co seu traballo. Nese sentido a literatura galega débelle moito á moda e a María Miramontes.

Antes nas aldeas galegas as costureiras eran mulleres que tiñan ­unha categoría e un status especiais con respecto ás outras mulleres?

A costureira sempre foi unha muller especial, tanto dende un punto de vista negativo como dende a parte positiva. Se collemos a literatura e lemos o poema de "Miña santiña, miña santasa", vemos que é unha mostra do carácter negativo e pexorativo que tiña ser modista. O xastre tiña un local e o seu oficio era sedentario. A modista era nómada e ía polas casas de fóra, durmía fóra da casa, o que implicaba que non se sabía con quen durmía. Tiña connotacións de promiscuidade, mala vida. A parte positiva era que as costureiras eran as máis desexadas entre todas as mozas da festa. Tiñan esa aura de superioridade porque quizais o saír da casa implicaba coñecemento -e non só de camas alleas-. O coñecemento é liberdade.

Que é o que admiras da poesía de Lois Pereiro?

Admiro a súa poesía por ser brutal e non podo separala da imaxe que teño del. Paréceme que era un esteta, con todas as connotacións positivas e negativas. Admiro a súa profunda sinceridade, incluso na dor máis profunda, e tamén a ausencia de prexuízos, tanto literarios como vitais. Paréceme moi importante non ter prexuízos. Admiro a súa profunda liberdade.

Que é realmente un atelier? Cal é a orixe desa palabra?

É unha palabra de orixe francesa e xa está aquí moi integrada. Un atelier é un lugar de traballo e de creación. Gústame falar do concepto de "maison" porque creo que é unha casa de reunións. Por facer unha analoxía eu compararíao co cuarto traseiro de certas farmacias. Penso na famosa farmacia de Pontevedra que foi o berce de grandes proxectos. Era propiedade de Perfecto Feijoó, que foi o creador dun coro moi importante, o cal editou o primeiro disco de música galega. Considero un atelier como un lugar de revulsivo e de proxección para levar a cabo proxectos. Hai persoas que son coetáneas miñas e coas que comparto ese "desexo de romper".

Unha das túas musas é Ugía Pedreira. Ela é sinónimo de frescura, imaxinación, intelixencia, liberdade? Como é o teu traballo con ela?

Levamos traballando xuntos moito tempo. Con ela comparto certa falta de prexuízos e traballar xuntos é super fácil. Participamos en proxectos diferentes e dáme liberdade absoluta para que eu faga o que queira. Cada proxecto ten a súa singulariedade e iso indúcete a certo eclepticismo. Cando traballas con artes escénicas tes que estar aberto a facer cousas moi distintas porque cada espectáculo é diferente e tes que documentarte moito. Sempre deixas unha pegada túa nos vestiarios porque é a túa forma de mirar.

Sempre traballaches para o mundo das artes escénicas?

Todo o meu traballo desenvolveuse nas artes escénicas. Empecei a traballar aos dezasete anos e agora abrín o meu atelier despois de dez anos de traballo no mundo da moda, como unha celebración, porque creo que é un momento de madurez mínima. Levoume a vida por ese camiño e é algo co que me sinto moi cómodo. O carácter de espectáculo pareceme sublime porque creo que a vida é o espectáculo maior.

Poderiamos dicir que coser é como viaxar e os patróns son como os mapas?

Coser é exactamente iso porque é crear, no sentido de deseñar, é como viaxar. Sabes de onde partes pero non sabes onde vas chegar. Partes dunha materia prima, que non é cemento, senón que son tecidos e fíos, e nunca sabes como vas acabar. Encántame viaxar por Europa, aínda que ultimamente viaxo pouco porque dende que teño o atelier estou a tope de traballo.

Os fados son unhas das túas músicas preferidas?

O fado encántame porque é unha expresión de dor. É un canto ligado á dor, que non ao sufrimento, porque a dor pode ser pracenteira. Gústame Amália Rodrigues e tamén Mariza, da que aprecio o seu sentido do espectáculo baseado no luxo. Se António Zambujo fose só fadista quedaria con el. Amo profundamente o angolano Nástio Mosquito, porque me encanta a súa visión estética do mundo e todo o que expresa nas súas letras. En canto a música son bastante ecléctico e teño un "revolutum" de gustos musicais.

Como definirías a elegancia? A roupa é como unha segunda pel? Ti dis que te consideras como unha persoa obscena porque te mostras tal como es.

Hai xente que se tapa pero non se viste, non fai o exercicio de vestirse, de transformarse. O obsceno é o que escapa da escena, aquilo que non está en escena porque non debe mostrarse. Eu móstrome tal como son e nese sentido son obsceno. Podería deixar de facer cousas que fago pero non é así. Creo que a elegancia é respectar un código estético creado por un mesmo e tamén poderiamos falar do que é elegante ou non para a sociedade, e entón caeriamos na masa, e dígoo así, na ambigüidade.

Grupo Correo Gallego
Ante calquera dúbida, problema ou comentario nas páxinas de Galicia Hoxe envíe un e-mail a info@galicia-hoxe.com. Titularidade e política de privacidade. Política de Cookies
Auditoría Audiencia Sites
Titulares RSS