Anisia Miranda

Colleume ben por sorpresa a noticia da morte de Anisia Miranda, compañeira do gran escritor e amigo Xosé Neira Vilas. Aínda a estou vendo en Gres, nunha das miñas últimas visitas á Fundación da que ela era vicepresidenta, dándome conta ela, con lexítimo orgullo e cordial firmeza, da marcha espléndida da biblioteca da Fundación Neira Vilas, e en particular da sección infantil da mesma, ampla e fermosa, que a propia Anisia coordinaba e mimaba de xeito ben especial e eficaz. Narradora, poeta, autora teatral, xornalista e tradutora, Anisia Miranda, filla de emigrantes ourensáns, era avileña, de Ciego de Ávila (Cuba), onde nacera o 30 de decembro de 1932. Despois dunha estancia de oito anos en Buenos Aires, a onde se tiña trasladado cos seus pais á idade de vinte anos, en 1961 regresa a Cuba, o seu primeiro e verdadeiro centro vital, profesional e literario. Mais antes, na cidade porteña, fervente de galegos e de galeguidade, Anisia Miranda coñece a Pepe Neira, con quen casa o 21 de febreiro de 1957 e con quen, cinco meses despois, crea a organización libreiro-editorial Follas Novas, pioneira tamén na distribución do libro galego en América. Sen dúbida que foi Neira Vilas, lúcido galeguista de mente e de corazón dende moi novo, o introdutor de Anisia no galeguismo cultural bonaerense, pois a nosa escritora axiña entrou en contacto con Ramón de Valenzuela, Rafael Dieste, Antonio Baltar, Laxeiro ou Eduardo Blanco Amor, entre outros, incorporando así unha base intelectual e literaria que sería fundamental no seu futuro. Tradutora ao galego de Rubén Darío, Amado Nervo e Walt Whitman, sen nos esquecer de Martí, en Cuba -a onde volta co seu home no ano 1961- acabará traballando con Alejo Carpentier e finalmente será gran creadora e especialista en literatura infantil, fundadora de revistas e autora emblemática neste eido na illa de Cuba e en América. No ano 1992 Anisia e Neira Vilas regresan a Galicia. Ela escribe e publica en galego, a lingua dos seus pais e do seu home. Para ela toda a nosa lembranza.