Cabalgamos sobre unicornios

Aquí, nós: "Atraídos pola esperanza/ e expulsados pola miseria,/ cabalgamos sobre unicornios,/ brandindo espadas de plastilina". Estes versos pertencen ao poemario Oda ás nais perennes con fillos caducos entre os brazos de Moncho Iglesias e denuncian a terrible realidade do pobo palestino. Non só iso. Falan da necesidade de turrar polos ideais a lombos de unicornios de escuma cando a marea vén remexida e só arrastra crebas de naufraxios. O día 20 de xuño conmemoramos o Día Mundial do Refuxiado e Amnistía Internacional lémbranos a traxedia de tantas vidas en perigo mentres os gobernos néganlles protección ás persoas que chegan -exhaustas, cansas, pero cunha luz de esperanza- ás nosas fronteiras. Europa, a que enarbora a bandeira dos dereitos humanos, olla para outro lado cando cidadáns de todo o mundo piden asilo namentres foxen de guerras, persecucións políticas, violencia de xénero, abusos. Só a protección internacional pode salvar a quen non ten máis cós folgos que restan da carreira desesperada contra a derrota. E os fardeis destes exiliados cargan demasiadas batallas para deixarse vencer pola indiferenza. Pechar os ollos non serve. Por iso seguirán -seguiremos- cabalgando sobre unicornios e brandindo espadas de plastilina.