Chegar antes

MARTES, 23

Ao sur do mapa

de Europa

Diríxome cara a onde o mapa de Europa perde -polo sur- o seu nome, ou sexa, á costa da milenaria Gadir, a Zahara de los Atunes. No voo de Spanair no que me sento, neste treito primeiro da viaxe, de Compostela a Barcelona, dan a benvida en castelán, en inglés e logo en catalán. En ningún momento o galego, malia termos despegado da capital de Galicia. Si o catalán, insisto. É un verdadeiro insulto este trilingüismo tan retorto que volve mancar unha vez máis no noso. Íallo dicir á tripulación, pero hoxe principio unha semana de lecer e non quero iniciar o descanso -antes de chegar ao último sur- cunha discusión. Haberá momento para facelo máis a xeito.

Agora toca chegar antes. Neste final de xuño. Cando aínda non puxeron as ondas do verán e os parasois de agosto non teñen memoria. Seremos os primeiros en expremer o zume estival todo. Un privilexio concentrado en sete días.

MÉRCORES, 24

"Viaxar é exiliarse

do centro"

"Viajar es andarse por las ramas, exiliarse del centro, rotar en torno de un interior que nos reclama", leo na Obra poética (1981-2001) de Francisco Umbral que acaba de ser publicada por Seix Barral, en edición -poemas inéditos a carón do recuperado Crímenes y baladas de 1981- de Miguel García-Posada. E porque viaxar quizais sexa o que di Umbral, un detense a mirar o núcleo no mar, debuxado de África na liña do horizonte, e procura mover pouco o corpo (cousa imposible -é só teoría- pois hai nenos arredor). Deterse trala viaxe, no destino elixido, é chegar directamente ao centro dun mesmo. Vou peneirando poemas pola tardiña baixa e nos ocos luminosos do día. Trazo a fronteira entre dous mares e deixo que o vento do oeste me ceibe as súas mensaxes: La tristeza ha venido -escribe o poeta- y me golpea despacio/ como el agua golpea/ en los acantilados./ Soy un acantilado de muertos sucesivos. As metáforas de Umbral son intensas nestes versos, verdadeiros achados. Mais un le, estes días, dende o corazón relaxado e lúdico, e afastado, dun ser ledo nunha semana de ocio.

XOVES, 25

Os espazos

baleiros...

Os espazos baleiros dos derradeiros días de xuño son o anuncio sentenciado das marés populosas do estío. Pousan os gatos o acougo no medio da rúas detidas e ollan os nativos que pintan as casas de verán. As últimas brochas de xuño cos brancos do lecer máis puro. Conta atrás para o negocio que principia e anulará este aberto de tempo adiado. Xuño é un pano novo sobre as terraciñas de verán, un ensaio de músicas no pub La Ballena Verde, unhas cortinas abertas e un cartel de Alúgase que se esvae.

Os últimos días de xuño, canda o mar, no sur, son unha pre-existencia. Un sabe, a un tempo -oh, paradoxo-, que todo está por chegar mais tamén que as cousas rematarán de contado. E tomo unhas fotos na estrada que vai de Vejer a Medina Sidonia. Aparteime por unha pista á dereita para nos deter pé dun campo enorme de mirasoles (na imaxe). Que luz do xuño serodio portan no seu cumio virado, no seu porte altaneiro.