Nun hospital coruñés

Nun hospital coruñés cuxo nome anterior era execrábel teño a ocasión de observar determinados comportamentos e actitudes que non deixan de me provocar certa indignación, se queren de carácter cívico, no sentido máis extenso (dereitos e obrigas individuais) que posúe este termo; mais tamén unha indignación, se se quixer, de carácter ético-estético que ten relación directa co profesional ou coa percepción práctica da profesionalidade. Máis alá de que a Asociación do Defensor do Paciente diga, con datos na man, que o gran hospital coruñés é hoxe "o peor de toda a rede" do Servizo Galego de Saúde no que atinxe á información aos pacientes ingresados e familiares próximos -algo que calquera pode comprobar e padecer in situ-; e máis alá igualmente de que existan deficiencias no plano espacial-asistencial e organizativo, que sofren os doentes alí ingresados, no hospital coruñés non é difícil -dou fe de tal- vivir experiencias como a que lles vou relatar. Como vostedes ben saberán, a tal centro médico, magnífico en tantos sentidos, tanto acode un labrego de Mesía como un mariñeiro de Caión, poñamos por caso, e así é que nas salas de espera ou nos longos corredores do hospital vemos de xeito maioritario as nosas xentes maiores, moitos velliños e velliñas que alí van e están, obrigados polas doenzas, polo accidente ou pola enfermidade seria. Pois ben, eu teño visto como profesionais ao servizo da saúde, sexan estes doutores ou persoal técnico sanitario, se negan a utilizar o idioma destas nosas xentes, que se expresan decote en galego -alí tamén-, e aténdenos exclusivamente en castelán -nun centro público de saúde- desprezando así a fala, forzada a ser tímida e temerosa, autorrebaixada, das persoas afectadas. E teño visto vellos labregos coas fazulas vermellas ao vérense incomprendidos, e así desprezados, por persoal sanitario galego que aínda por riba fala un castelán estentóreo e de pésimas formas. Estamos no século XXI e aínda acontece isto. Entre a imposición do castelán e o racismo lingüístico.