Democracia e mercados

Como ben di o profesor Hernández Vigueras, cando hoxe se fala de mercados estase a falar das Bolsas e da banca financeira: "dos chamados investidores, aos cales teñen que acudir os Gobernos para obteren os préstamos necesarios para cubrir o déficit de ingresos públicos provocado polas axudas a eses bancos e a unha economía escachifada pola crise deses mesmos mercados". Cousas veremos. "Os rescatadores son reféns dos rescatados". E os cidadáns -aqueles máis informados e resistentes á alienación ao uso- abraiados, estupefactos. Porque os grandes poderes económicos e especuladores -e isto roza a náusea- sitúanse por riba dos Gobernos democráticos e impoñen con absoluta frivolidade e en beneficio único de si mesmos os seus criterios políticos. Ten razón Felipe González -nisto si, verdadeiramente, ten razón- cando di que hai que alertar ás sociedades europeas sobre o excesivo poder que ten no noso vello continente o "complexo financeiro". Como di Simon Johnson no seu ensaio titulado O golpe (de Estado) tranquilo, referíndose neste caso aos Estados Unidos, "os bancos de Wall Street son a oligarquía da nova América, un grupo que gaña poder político por razón do seu poder económico e logo utiliza ese poder político para o seu propio beneficio". Así de claro. E en Europa tamén. Xa no ano 1997 -lembrábao hai pouco Carlos Berzosa- Ignacio Ramonet titulaba un seu artigo Desarmar os mercados financeiros, no que dicía, entre outras cousas, que o desarmamento e do poder financeiro debería converterse nun "interese cívico de primeira magnitude", se se quere evitar que o mundo do próximo século "se transforme nunha selva onde os depredadores impoñan a súa lei". As palabras de Ignacio Ramonet, sen dúbida, foron proféticas. Os depredadores, altamente organizados, están aquí. E con todas as súas armas na man atacan a democracia. O capitalismo financeiro é destrutivo e desestabilizador, e trata, como os vellos señores feudais, de impor a súa tiranía rendista, pura ditadura financeira, banqueira e bananeira.