Goberno do FMI?

Algúns falan e escriben sobre o club Bilderberg como un goberno mundial na sombra, igual que antes se falou da Trilateral. Franco tíñaa tomada cos xudeumasónicos e algún dos meus amigos defende con ardor o poder da masonería na política actual, aínda que tamén acusa o Opus. Un famoso cóengo de Santiago sempre dicía cherchez a femme, como causa de todos os males. Como non pertenzo a ningún dos colectivos citados, non podo asegurar que non sexa certo que conspiren sós ou en compañía.

Pero, dende que a razón e a ciencia asumiron a explicación da sociedade, o home e a natureza, parece máis conveniente buscar interpretacións máis equilibradas. Sen esquecer que os medios, e algúns científicos, e algunhas institucións poden ter -e teñen- a tentación de ocultar datos ou magnificar outros para enganarnos moito ou pouco.

Por iso, síntome abraiado cando escoito e leo dar por feito que os decretazos de Zapatero veñen impostos por gobernos na sombra, xa sen disimulo. Na América hispana, o embaixador de Estados Unidos é recoñecido como un poder fáctico, aínda que non sexan colonias. E agora aquí damos por feito que o FMI, Merkel, Sarkozy (sós, non, en compañía de todo o directorio europeo) e Obama chamaron ao presidente do goberno español e, cal se fósemos colonia, nin sequera como a autoridade autonómica, déronlle ordes que el se prestou a cumprir.

Probablemente non sexa tempo de líderes. A sobreexposición mediática retrata permanentemente os dirixentes, como antes non había home grande para o axuda de cámara. Pero se os poderes fácticos internacionais deciden sobre nós como antes o facían os Tratados logo das guerras, ou se explica -con inequívoca claridade- ou se dimite. Cando se actúa en contra de todo o prometido, o decente non é esperar á seguinte elección senón anunciar data para irse.

E se vale para o presidente do goberno, o mesmo para outros autonómicos, que se escudan nos resultados das urnas e se esquecen de que non só o César senón ata a muller do César deben estar libres de sospeita. E os líderes sindicais e patronais que non chegan a un acordo, que sempre será mellor que unha imposición. E, por suposto, os maxistrados do Constitucional que acabaron o seu mandato e tampouco son capaces de ditar unha sentenza.