28 de decembro

Nesta data sempre parecen estar permitidas as bromas, gastando as típicas ‘inocentadas’ ás vítimas elixidas (amigos, familia, parella…). Normalmente quedan en cousas sen maior importancia, burlas que fan pasar anacos de apuro aos que son obxecto da guasa dos demais. Non obstante, ás veces trátase de auténticas pantomimas, elaboradas con moita atención, sen que falten todo luxo de detalles, o que fai que o contexto da inocentada sexa do máis verosímil, convertíndose a situación nunha auténtica realidade para a ‘vítima’, ata que despois de vivir o momento de maior tensión acaba por coñecer que todo fora un amaño para botar unas gargalladas.

Por outra banda, é unha data na que na televisión adoitan celebrarse programas nos que se trata con sarcasmo a distintos personaxes públicos, ás veces a través do recurso da cámara oculta. Non obstante, a pequena pantalla tamén ofrece cada 28 de decembro algunha gala coa finalidade de recadar fondos para tratar alguna causa vencellada aos máis pequenos, os nenos.

É esta unha data marcada para min no calendario, tristemente marcada e que non me gusta lembrar. Pero inevitablemente está alí. A causa? Pois que foi precisamente un funesto 28 de decembro, no seo da celebración das festas de Nadal, e sendo eu unha nena, cando perdín á miña avoa Araceli, da que gardo unha imaxe intacta sorrindo, chiscándome un ollo, observándome con complicidade. Pasaron os anos. Moitos. Tantos… avoa…

Pero por máis que pasa o tempo recórdoa como se a vira onte. Sen dificultade. Non teño que esforzarme para traer ao presente o seu rostro, as súas enrugadas mans. Cústame, iso si, pensar no 28 de decembro como nunha data para as bromas e os risos, malia ao tempo trascorrido dende aquela data fatal. Talvez a esta sensación contribuíu unha persoa vencellada á familia, que tras coñecer o triste desenlace e ser comunicado, veu a preguntar se se trataba dunha broma o da morte da miña avoa. Quen pode bromear con algo así? A xente ás veces non pensa o que di, é o único que acertei a pensar daquela, sendo unha nena. Hoxe sigo sen comprender como alguén pode atreverse a ironizar con algo semellante, tratándose dun asunto tan serio. Por iso agora, avoa, convertida nunha muller adulta, e no aniversario do teu pasamento, lémbrote con especial agarimo… odiando a data na que te fuches do meu carón, na que escapaches sen poder dicirme adeus, sen chiscarme o ollo por última vez.

Ruth Fernández