Ai Carmela!

É un paxaro? É un avión? É Superman? Non! É Dna. María del Carmen Silva Rego, máis coñecida nos medios de comunicación como Carmela Silva, militante do PSDEG-PSOE, concelleira no Concello de Vigo, ex -senadora e actual deputada en Madrid pola Provincia de Pontevedra e ex -vicesecretaria xeral da agrupación local socialista de Vigo. Carmela Silva posúe o don da omnipresencia política. Algo que me lembra ao vello crego do meu pobo que, no seu momento, foi capaz de harmonizar o seu ministerio sacerdotal cos traballos nada espirituais de alcalde, taxista e deputado provincial (catro persoas distintas e un só home verdadeiro, dicíase). Un exemplo de harmonía eclesiástica e mundana.

Porén, non hai nada de eclesiástico nin de espiritual en Carmela, aínda que moito de fútil e mundano. Non soamente é capaz de incumprir cos estatutos federais, nacionais e provinciais do seu partido, que prohiben expresamente o desempeño simultáneo de máis dun cargo institucional de elección directa, senón que, ao actuar en contra dos acordos expresamente adoptados polos órganos de dirección do partido, a súa situación actual é considerada como motivo de expulsión do mesmo.

Porén non se preocupen vostedes. Carmela Silva non será expulsada do partido, nin (probablemente) expedientada por incumprimento das normas internas do mesmo. Carmela Silva, ademais de muller ambiciosa e soberbia, é o estilete que un Caballero (que non é tal) lanza constantemente contra Pachi Vázquez co fin de prexudicarlle politicamente. Así se pensou na posibilidade de presentala como alternativa á secretaría xeral antes de decidirse por Elena Espinosa. Tamén barruntouse no seu momento a opción de propola como secretaria provincial de Pontevedra. E, tamén con ese fin, ese Caballero conseguiu incorporala na executiva federal como secretaria de emigración logo dunha longa e tensa noite de espera antes de “negociar” con Rubalcaba.

Carmela e Abel, Abel e Carmela. A ambición con pernas ( bastante mal feitas, por certo). A personalización da ambición política. Desa ambición que, como dicían os clásicos, adoita facer traidores. Porque a ambición convive fértilmente co egoísmo, a traizón, a soberbia e a destrución. E, sobre todo, cando os ambiciosos presumen de ser imprescindibles en todo o que fan ou pretenden desfacer, é cando caen no máis profundo dos abismos: o da ordinariez. Como dicía Ayn Rand, “a ambición (de poder) é unha mala herba que só medra nun solar abandonado dunha mente baleira”. Alá eles! Pero é unha pena que se estenda e para iso necesitamos herbicidas eficaces que na actualidade non abundan. Maldita desgraza!