Hemeroteca web  |  RSS   RSS
Mércores 23.07.2014  | Actualizado 19.30

El Correo Gallego Radio Obradoiro CorreoTV Terras de Santiago Anova multiconsulting
Noticia 1 de 1 Galicia  |   RSS - Galicia RSS

LUCERNA DA PORTELA

Desolación e profunda consternacion

XOSÉ M. LOBATO MARTÍNEZ  | 03.04.2012 
A- A+

As mortallas de púrpura e negro en forma de nubes, que contrastan co resplandor das xornadas solleiras, son síntomas do estado crítico da situación. A desorientación é total, a doenza endémica de Galicia semella non ter cura que lle administre beizón.


Alá, onde os nosos males non son andazo, abraia o bramido desesperado dos curmáns, o desasosego por tanta desfeita e dano irreversible. Non quedan bágoas no río Bustelín, mentres que as irmáns corripas, almacén histórico de respecto e identificación natural, xacen sen respostas nun estado de incredulidade. Nesta zona de Riodeporcos as alfaias naturais son patrimonio de primeiro orde, a súa conservación é prioritaria.


Aquí, nesta marxe do río Navia, unha liña imaxinaria trastorna o ambiente, os desastres naturais son directamente proporcionais a unha sociedade desorientada e sen principios básicos, individuos inconscientes sen capacidade de reacción e historicamente gobernados por aqueles que amosan deficientes capacidades.


Galicia é ese edén natural, colonizado por seres que polos seus actos semellan primitivos, absolutamente rudimentarios, sen capacidade de autocrítica, mancados de miolos para a xestión e lóxica razón.


Abandono e soidade nas fragas, esas fragas fumeantes de corazón ardente, aquí o desastre sempre está presente, incineración e contaminación, o binomio sen solución.


Somos quen de mirar o clima co noso mal de ollo, nesta ocasión non exerce de aliado. A nosa é unha desgraza de grandes dimensións. En Galicia cando non chove arde, somos así, a nosa é unha ara histórica de penitencia dual, choramos sempre, polos afogados ou polos queimados, non encontramos a maneira de desenmarañarnos de tanto maleficio.


Hoxe falamos moito e reflexionamos bastante menos, pois a nosa xoia, o reduto de bosque atlántico, escasamente protexido pola súa importancia, arde ante a estupefacción duns cantos e a indiferenza dos outros.


Estamos ante unha paisaxe natural sen comparanza transformada en cinzas, aí está o noso legado para xeracións vindeiras, esta é a conciencia natural dos que habitamos estas terras sen escrúpulos, onde todo é posible. Sen dúbida, temos o que nos merecemos.


Entre tanto decorado cincento un raio de esperanza no laio derradeiro en forma de epitafio dunha currita das fragas do Eume.


Inspiración entre cádavos fumeantes, este é o acubillo encantado dos trasgos, as bruxas, o espírito moura, a santa compaña, o ar de morto, o dragón do Pico Sacro, ... aquí todos son acollidos pola profundidade dun corazón ardente que transmite vida a unha paisaxe de ben común, un patrimonio xeral senlleiro, imprescindible no latexar vital dunha sociedade amortallada.







Escribe o teu comentario

Para escribir comentarios ás noticias, debes ser usuario rexistrado. De non selo rexístrate agora

1000 Caracteres dispoñibles

www.galiciahoxe.com eliminará os comentarios considerados ofensivos ou que vulneren a legalidade.

Grupo Correo Gallego
Ante calquera dúbida, problema ou comentario
nas páxinas de Galicia Hoxe envíe un
e-mail a info@galicia-hoxe.com.
Titularidade e política de privacidade. Política de Cookies
Auditoría Audiencia Sites
Titulares RSS