Hemeroteca web | RSS  RSS     Martes 27.09.2016 Actualizado 19:15
El Correo Gallego Radio Obradoiro CorreoTV Anova multiconsulting

Galicia Hoxe

Noticia 1 de 1 Galicia  |   RSS - Galicia RSS

LUCERNA DA PORTELA

Desolación e profunda consternacion

XOSÉ M. LOBATO MARTÍNEZ  | 03.04.2012 
A- A+

As mortallas de púrpura e negro en forma de nubes, que contrastan co resplandor das xornadas solleiras, son síntomas do estado crítico da situación. A desorientación é total, a doenza endémica de Galicia semella non ter cura que lle administre beizón.


Alá, onde os nosos males non son andazo, abraia o bramido desesperado dos curmáns, o desasosego por tanta desfeita e dano irreversible. Non quedan bágoas no río Bustelín, mentres que as irmáns corripas, almacén histórico de respecto e identificación natural, xacen sen respostas nun estado de incredulidade. Nesta zona de Riodeporcos as alfaias naturais son patrimonio de primeiro orde, a súa conservación é prioritaria.


Aquí, nesta marxe do río Navia, unha liña imaxinaria trastorna o ambiente, os desastres naturais son directamente proporcionais a unha sociedade desorientada e sen principios básicos, individuos inconscientes sen capacidade de reacción e historicamente gobernados por aqueles que amosan deficientes capacidades.


Galicia é ese edén natural, colonizado por seres que polos seus actos semellan primitivos, absolutamente rudimentarios, sen capacidade de autocrítica, mancados de miolos para a xestión e lóxica razón.


Abandono e soidade nas fragas, esas fragas fumeantes de corazón ardente, aquí o desastre sempre está presente, incineración e contaminación, o binomio sen solución.


Somos quen de mirar o clima co noso mal de ollo, nesta ocasión non exerce de aliado. A nosa é unha desgraza de grandes dimensións. En Galicia cando non chove arde, somos así, a nosa é unha ara histórica de penitencia dual, choramos sempre, polos afogados ou polos queimados, non encontramos a maneira de desenmarañarnos de tanto maleficio.


Hoxe falamos moito e reflexionamos bastante menos, pois a nosa xoia, o reduto de bosque atlántico, escasamente protexido pola súa importancia, arde ante a estupefacción duns cantos e a indiferenza dos outros.


Estamos ante unha paisaxe natural sen comparanza transformada en cinzas, aí está o noso legado para xeracións vindeiras, esta é a conciencia natural dos que habitamos estas terras sen escrúpulos, onde todo é posible. Sen dúbida, temos o que nos merecemos.


Entre tanto decorado cincento un raio de esperanza no laio derradeiro en forma de epitafio dunha currita das fragas do Eume.


Inspiración entre cádavos fumeantes, este é o acubillo encantado dos trasgos, as bruxas, o espírito moura, a santa compaña, o ar de morto, o dragón do Pico Sacro, ... aquí todos son acollidos pola profundidade dun corazón ardente que transmite vida a unha paisaxe de ben común, un patrimonio xeral senlleiro, imprescindible no latexar vital dunha sociedade amortallada.







Grupo Correo Gallego
Ante calquera dúbida, problema ou comentario nas páxinas de Galicia Hoxe envíe un e-mail a info@galicia-hoxe.com. Titularidade e política de privacidade. Política de Cookies
Auditoría Audiencia Sites
Titulares RSS