Hemeroteca web  |  RSS   RSS
Xoves 05.05.2016  | Actualizado 18:40

El Correo Gallego Radio Obradoiro CorreoTV Anova multiconsulting
Noticia 1 de 1 Galicia  |   RSS - Galicia RSS
  • Imprimir
  • Enviar por correo

CARTAS BOCA A RRIBA

Jules Renard

DIANA VARELA PUÑAL  | 25.10.2011 
A- A+

O primeiro libro que lin de Jules Renard prestoumo o pintor Nito Davila: Historias Naturales, con ilustracións de Toulouse-Lautrec e con prólogo de Manuel Rivas. O fascinio foi inmediato, a simbiose co medio natural e a lúcida e sinxela forma de expresalo, fixeron do escritor francés un referente. Non hai retórica, ocurrencias valeiras, locimentos, ou confidencias desgarradoras nos seus relatos; as imaxes e as sensacións agroman no seu tempo como as patacas de entre a terra, ou a vaina gordiña dos chícharos, sen enfatismos. Nacido o 22 de febreiro de 1864 en Chitry, unha aldea da borgoña francesa, durante toda a súa vida ficou vinculado ó modo de vida rural e ó deleite do contacto directo coa natureza. Agora que o outono e os seus froitos por fin se deixaron ver, presta reler a Jules Renard. Ó abrir os seus libros volve o recendo a herba mollada á beira dos carreiros, mentras os corvos axordan as amañecidas das nosas aldeas e vilas galegas. Traducimos un fragmento de "O sapo", unha das súas historias naturales:

Nacido dunha pedra, vive debaixo dunha e nela cavará a tumba.

Visítoo adoito, e cada vez que ergo a súa pedra teño medo de atopalo e medo de que xa non estea alí.

Pero está.

Agochado naquela gorida seca, limpa, estreita e propia, ocúpaa plenamente, inchado como a saqueta dun avaro.

Se a choiva o fai sair, vén onda min. Uns cantos chimpos cargosos, e despois óllame cos ollos encarnados.

Se o mundo inxusto o trata como a un leproso, eu non temo anicarme a carón del e achegar ó seu, o meu rostro de home.

Entón reprimirei un xesto de noxo e agarimareite coa man, sapo.

Na vida envíanse outros sapos que repugnan máis.

Onte, emporiso, faltoume tacto. Levedaba e suaba, con todas as súas espunllas estaladas.

-O meu pobre amigo- díxenlle- non quero ofenderte pero, Deus santo!, que feo es!

Abriu a súa boca pueril e sen dentes, de alento quente, e respondeume cun lixeiro aquel inglés:

-Pois anda que ti!

No próximo artigo seguireilles contando cousiñas do meu admirado Jules Renard, dos seus libros Pelo de cenoira e os controvertidos Diarios, toda unha testemuña do interesante mundiño literario no que se movía.

Diana Varela Puñal

Grupo Correo Gallego
Ante calquera dúbida, problema ou comentario
nas páxinas de Galicia Hoxe envíe un
e-mail a info@galicia-hoxe.com.
Titularidade e política de privacidade. Política de Cookies
Auditoría Audiencia Sites
Titulares RSS