Galiza é moito máis que calquer ideoloxía ou dirixentes políticos que afirmen querer representala. O nacionalismo galego é unha delas, e a diferenza das demais, caracterízase por ter como cerne principal a reivindicación nacional galega, a identidade do seu pobo e a defensa e desenvolvemento da lingua e cultura propias. A iso habería que engadirlle o progreso e a mellora das condicións de vida da súa poboación, a xustiza social e a potenciación dunha economia propia. Aínda que o último tamén pode ser reclamado por outros credos políticos. E tamén cabe a posibilidade de que haxa persoas que con distintos graos de galeguismo, embora, non se queiran considerar nacionalistas.

Nin sequera o nacionalismo galego se pode reducir ao dos últimos anos. Nin todo o nacionalismo do presente, ao que practica o BNG, ainda que algúns dos seus dirixentes, confusos e pouco humildes, vexan como imprescindíbeis a súa organización  e a eles mesmos. Como se non tivesen suficientes erros estratéxicos e a súa xestión nas institucións non producise máis desencanto que outra cousa. Quereren apropiarse da ideoloxía democrática e necesaria do soberanismo galego, entendido no BNG con diversidade de graos, para patrimonizalo e muxilo en beneficio persoal ou de grupo fai que agora, cunha esquerda social cada vez máis crítica, os discursos nos medios soen a vacuos, e canto máis furiosos sexan, a máis falsos e ridículos. A mistíca orixinal da  nación irredenta dos prolegómenos do galeguismo perdeuse irremediabelmente nas intrigas fratricidas internas e no politiqueo mediático barato contra as outras forzas políticas parlamentarias. E os obxectivos reducíronse coa “apertura á sociedade” a un curtopracismo crónico xa en fase orgánica de metástase.

Nunca compararon o que lle deu Galiza co pouco que esta recibiu, Como se as organizacións políticas non tivesen que ser por esencia funcionais, prestando un servizo eficaz a toda a sociedade. Porén, acostuman entender que é ela a que ten que comprender e votar a favor dos intereses deses grupiños variados con curtos horizontes na práctica que constitúen a frente nacionalista, conformados de xeito previo á súa necesidade. O curioso é que, aínda que a crise actual radicalizase as esixencias da sociedade, as dinámicas orgánicas egoístas fan que non se lles desen, como sería o acaído nestes tempos, respostas oportunas e contudentes. Son os mesmos males que padece toda a senil esquerda política e sindical tradicional, na que as burocracias e cargos institucionais, muitas veces incompetentes e mesmo ruíns, deciden con criterios corporativos e endogámicos axenda e formas.

A enésima crise do BNG por mor dun importante descenso en votos. Un feito nada novidoso e cuase seguro sen solucións inéditas. Ao final, o de sempre, negociacións entre grupos desa amalgama incoherente de esquerda, centro e dereita que o compoñen para o reparto. Como se o problema fose a porcentaxe de poder interno que lles toca e non a falta de credibilidade do BNG e a cada vez menor funcionalidade que lle ven os sectores populares galegos, os máis  afectados pola crise, e que reclaman a defensa intransixente do Estado de benestar. O 15-M, incomprendido nos seus obxectivos e formas polo bipartito estatal, tamén o seguirá sendo pola forza política de maior relevo do nacionalismo galego?

Manuel Miragaia Doldán