A prima e os primos

Disque a prima de risco rachou a barreira sicolóxica dos 400 puntos. Aínda que pasada a euforia, os especuladores decidiron que xa nos tomaran bastante por primos e estaba mellor un pouco por baixo, para que lles compense especular.

Os teóricos que sostiñan que o mellor era rematar a lexislatura e adiantar as eleccións ía calmar aos mercados xa fabricaron un novo mantra. A culpa é do Noso Zapatero. Non é que o aparentemente inevitable triunfo do Noso Mariano non xere confianza. É que O Noso ZP adiantou pouco as eleccións. Semella que os mercados son moi sensibles e están castigando que os comicios sexan o 20-N, non o 9-O que é o primeiro día que poderían ser, cos prazos legais na man.

Se esta simpleza non o convence, teñen máis. A culpa é de Grecia, porque non a rascan. A culpa é das autonomías, que non se sabe que fondo teñen e hai moitos coches e asesores. A culpa é dos americanos, por andar xogando coa débeda e as trampas do seu complexo procedemento orzamentario para tumbar como sexa ao Noso Obama. A culpa é de China por ser tantos e medrar tanto, do BCE por no mercar bonos, da Nosa Ánxela porque non ten liderado.... A culpa é doutros ou do Cha-chacha.

Mentres buscamos culpabeis, seguimos agochando a cabeza e evitando afrontar a realidade. Porque non nos gusta e resulta incómoda de aceptar. O problema é europeo e a solución ten que ser europea.

Non podemos seguir tendo unha moeda común e cada quen a súa política económica e fiscal, porque nesa debilidade instálase a desconfianza e na desconfianza frorecen os especuladores. Nin toda a culpa é do Noso ZP, nin todo se vai amañar coa chegada do Noso Mariano. O mundo é asi. Complexo e desconcertante.