Reiterada descualificación da teoloxía de Torres Queiruga

É realmente preocupante para a supervivencia socialmente eficaz da misión que lle foi encomendada a Igrexa polo seu Fundador de “ide e predicade a tódalas xentes a boa nova da Salvación...” non se cumpra nunha sociedade orfa de valores en xeral e moi concretamente de valores relixiosos ben cimentados nunha formación adecuada aos tempos que vivimos. Non vou incidir no que xa Torres Queiruga explicitou en varios medios de comunicación. Máis ben convén inclinar a balanza cara os inquisidores e as secuelas para a propia Igrexa.

Como xa escribín o sábado pasado:

“É lamentable que algún reducto ignorante da insigne obra teolóxica de TQ, anquilosado nunha tradición obsoleta e extemporánea, sexa capaz de mover desde a Comisión para a Fe a toda unha Conferencia Episcopal a que se pronuncie en contra da súa obra e descualifique ao autor, un dos mellores teólogos que temos na actualidade. Persoalmente, debo dicir que se permanezo na miña fe cristiá e católica e mesmo na Igrexa, débeselle á teoloxía de Queiruga. Do contrario, daríalle as costas á Igrexa como está a pasar con multitudes hoxendía. E isto é triste e lamentable, porque os templos quedan baleiros. E o sacerdocio?

Esa pregunta merece unha resposta que só me atinxe como home de fe, pero non me corresponde solucionar. As vocacións relixiosas non abundan. Pola cotra, máis ben son a excepción. Por qué? Feitos: o sacerdocio que nos queda é escaso e avellentado. Os anos pesan e compréndese que non teñan moitos ánimos para actualizarse. Os novos, vista a rixidez e incongruencia dogmatizantes da xerarquía, ou actúan pola súa conta dentro da Igrexa, expoñéndose a sancións, ou, caso de represións, desvincúlanse da institución e crean comunidades libres. Un exemplo: Hai xa anos, defendín, a petición de moitos curas sancionados e separados da institución, o celibato opcional; isto é: a posibilidade de que un sacerdote que quixera, puidera optar polo matrimonio sen descoidar a “cura de almas”. A Igrexa debería regular tal opción de modo xusto e flexible, pero rigoroso. Deste modo, non se chegarían a producir aberrantes situacións, como a pederastia, que vai en desprestixio da persoa e da institución. O mesmo suxerín que a muller non debería ser excluída do sacerdocio como unha opción.

Perdoen a digresión anterior; pero moitos deses problemas terían solución axeitada cunha teoloxía máis actualizada e humanizadora como a de Torres Queiruga e outras que, máis ou menos nesa liña, circulan por eses mundos de Deus. E non me veñan os inquisidores a me dicir que esa é a teoloxía de Torres, a cal é un mundo moito máis amplo e sabio. Eses exemplos son da miña experiencia exclusivamente. ¿Queda clariño?

Finalmente reitero que a teoloxía é, hoxendía, unha ciencia filosófico – teolóxica que nos aclara as Escrituras para a nosa mellor compresión, non un dogma. Persoalmente, reitero que, se conservo a miña fe, débollo a teoloxía de Torres Queiruga. A Xerarquía debería camiñar máis polo Vaticano II para que fora máis caritativa e menos sancionadora.