Se os camiños do Señor son inescrutables, non digamos xa os da Xustiza. E iso está a suceder co desenlace do xuízo contra Francisco Camps e Ricardo Costa polo asunto dos traxes, supostamente pagados por alguén vencellado á chamada “trama Gürtel”. Agora o pero é a deficiente ortografía coa que foi redactado o acordo do xurado popular, como se o criterio dependese do nivel de instrución. Por suposto que depende pero ou a lei do xurado abre a participación a calquer cidadán –coas restricións lóxicas para evitar contaminar- ou daquela deixamos as decisións exclusivamente ne mans dos profesionais, dos xuíces.

Con todo, se ao parecer do xurado non había elementos probatorios dabondo, goste ou non goste, non podían acordar a culpabilidade. E iso foi o que decidiron por un voto, declarar a non culpabilidade. Pero, coidado, dirixentes do PP, imputados ou non: non culpable –expresión que coñecemos das series e películas norteamericanas- non equivale a inocente. Simplemente sinifica que non hai elementos suficientes para condenar, non absolver.

Agora algúns claman pola restauración da honra dos procesados. Que honra? Camps e Costa seguen a resultar incómodos para o PP. Máis aínda: son máis incómodos que nunca para o goberno de Rajoy, empeñado nunha política de dereita lixeira que cabería cualificar de socialdemócrata. Incómodos porque a sentencia dos traxes non os exculpa doutras responsabilidades, pendentes de enxuizar, como son os supostos pagos a Orange Market ou ao Instituto Noos, asunto derivado do caso Palma Arena balear.

E incómodos porque Camps -como presidente da Generalitat- e Costa –como secretario xeral do PP valencián- foron os principais responsables da política de incontinencia no gasto que deixou as arcas públicas valencianas en situación de quebra (Fórmula 1, proxecto de Calatrava, sobreprezo da Ciutat de les Arts i de les Ciències e do Palau de la Música) e da perda do sector financeiro rexional (CAM, Bancaixa, Banco de Valencia).

E incómodos porque non hai quen restaure una honra dilapidada por eles mesmos grazas a certas amizades (da alma), ás que pedían caviar (non hai tendas delicatessen en Valencia?) e das que aceptaban galanos aínda que fosen “pasándose vinte vilas” ou agarimos do tamaño dun ovo.

Unha incomodidade que lles cómpre resolver porque, de non poder facelo, sempre habería o risco de que alguén botase pola rúa do medio se, chegado o caso, tivese a tentación de morrer matando e destapase todo o asunto, co cal as complicidades non rematarían en Valencia senón que ben poderían chegar á rúa Génova.