Pero sobrevivimos, que non é pouco, nos días máis calorosos de agosto, entre incendios forestais, que non entenden de recortes nin de ministros ignorantes en xeografías insulares, e intervencións policiais tan contundentemente calorosas como as temperaturas de verán, o mesmo na propia Francia das liberdades, último bastión da esquerda, que na sempre castigada Galicia, onde a dereita considera subversivo o traballo dos fotógrafos, tanto no paseo estival do presidente como na chegada duns deportistas olímpicos.

Entre o terceiro grao concedido a un etarra condenado polo secuestro máis prolongado e cruel da historia de ETA, á espera de que a extrema dereita chame traidor a este goberno, como lle chamaba a outros gobernos en casos semellantes, e o asilo político concedido por un pequeno país latinoamericano a un informador que trata de escapar das represalias do gran imperio por ter revelado (confirmado máis ben) certos excesos dos seus militares en territorios ocupados, así como certas arrogancias e incompetencias do seu corpo diplomático, represalias de incomunicación e vexacións que xa está a sufrir o soldado ao que se acusa de ter pasado os documentos que acreditan a barbarie, e que tristemente recibe menor cobertura mediática da que necesita para defenderse.

Sobrevivimos ao caloroso agosto e a ver se sobrevivimos a un setembro máis temperado no meteorolóxico, pero previsibelmente máis quente en tantos outros aspectos que provocarán indignacións cidadás, desde subidas de prezos a novas roldas de recortes, que calquera cousa cabe esperar de gobernantes tan decididos a facer “o que hai que facer”, sexa o que sexa o que haxa que facer.

Síntoo polo 92,3 por cento de españois (93 por cento de galegos) que lamentan que os medios de comunicación estean demasiado cargados de malas noticias e desexarían máis informacións positivas, pero as cousas están como están: nin sequera podemos recibir en paz e con alegría aos nosos esforzados deportistas olímpicos.