Un poema

Un poema, pedides,

que retrate ós miserables

que nos estrangulan,

ós ditadores que nos rouban

nove meses de traballo ó ano,

traballamos nove meses,

de doce meses que ten o ano,

traballamos nove meses,

erguémonos ás sete da mañá,

recollemos de noite,

un embarazo para financiar

ós miserables que agora nos din

que vivimos por riba

das nosas posibilidades.

Quen vive por riba do ben e do mal?

Quen sufragou viaxes,

mansións, agochando os cartos

en paraísos fiscais

coa connivencia dos cínicos

que esixen aceptar recortes,

dispensar sanidade

para os que poidan pagala,

educar ós seus fillos

os catro de sempre,

que teñan un teito

baixo o que durmir

uns poucos privilexiados.

Un poema, pedides,

e non é un poema o que sae,

é unha labarada de carraxe

e de impotencia,

de lixo, dispensando,

non é un poema o que

sae cando se ven as cifras

do paro, e as colas de cáritas,

onde os banqueiros non xantan

nin buscan traballo, a ruina

a onde a insaciable avaricia

dos corruptos, farsantes,

azuis de sangue, negociantes,

preguiceiros todos nos levaron.

Que devolvan os cartos,

que sexan eles os que paguen!

Un poema, pedides, e só carraxe

pola boca, polas mans nos sae.

Diana Varela Puñal.-