Dúas conclusións podemos sacar en limpo sobre a trama de corrupción que saltou ós medios grazas á afección dos implicados polos traxes ben cortados: a feliz revalorización da roupa feita a medida, e os estraños efectos que o paso pola susodita xastrería provocaba na inxenua clientela. Era poñer un pé naquel lugar e os victim fashion saían cunhas ansias de corrupción que non tiñan volta atrás. Puis agora non pago os traxes, saltaba ó maxín do corruptible coma un carracho, e polo si ou polo non, así comezaba todo. Até desfalcar o que lles puxesen por diante.

Outra das cousas que me chamou a atención, a min, defensora dos xastres e das modistas e que procuro non mercar trapiños alí onde contribúa a engordar aínda máis as xa de por si graxentas nádegas de quen todos sabemos, é o bo gusto no vestir dos presuntos corruptos valencianos. Non hai traxe mercado nunha tenda que se poida comparar ó mimo e á precisión dunha peza feita por unha boa modista. ¿Esa devolución era porque rexeitaba o agasallo?, preguntou o letrado dos socialistas Virxilio Latorre ó xastre José Tomás. Foi porque non lle sentaban ben. Chamoume e díxome: Ois, a min esto non me leiquea. O terceiro botón está altísimo. O señor Camps díxome que xamáis poñía unha prenda se non estaba exactamente como a el lle gustaba, desde o primeiro detalle ó último. Vexan que non esaxeraba cando me refería á exquisitez do político. Chámalle parvo.

De vello é coñecida a afección dalgúns mandamáis pola roupa. Basta con botarlle unha ollada ás revistas e últimamente incluso ós xornais, para decatarse de que case á mesma altura de noticias de tema político ou económico, fican os modeliños que gastan as señoras de, ou as políticas mesmas, e as tendencias que deberiamos acatar para ir á ultima. Dentro de pouco conducirannos ás tendas a golpe de látego, veña ti, hai quince días que non entras en Zara, a mercar!, non, este xersei non, hai unha semana que pasou de moda!. O estilo das pepeiras frente ó estilo das socialistas, os zapatos da princesa ou a actriz mellor vestida. Até o punto de que parello ó B.O.E. debera dárselle carácter oficial ó papel cuché e ós extras de moda dos xornais. De feito, os pormenores do caso Urdangarín e a actitude da Casa Real, o nadal máis triste, a raíña exerce de nai, o rei mantense firme…, ímolas coñecendo, case como as telenovelas que aínda se poden ver nalgúns quioscos, grazas á prensa do corazón. O discurso de Noiteboa foi un simple trámite burocrático ó lado de tan rigorosas e transcendentes reportaxes para o decurso do país. Institucionalizada a frivolidade, non nos rachemos os traxes polos traxes de Camps. Unha menudencia ó lado, sen ir máis lonxe, do traxe aquel do Emperador. Ou ó xastre medio tolo que aseguraba que matara sete dun golpe.

 Vemos, pois, que o paso por unha boa xastrería nunca nos deixa indiferentes. Se dan cunha modista que lles faga a roupa talmente como un a quer, na Coruña hai unhas cantas fadiñas: MªCarmen Puñal, Beatriz, Mª Xosé…, xa nunca máis lle atoparán graza á roupa sin alma dos comercios. Claro que polo que se vé, tamén hai outras xastrerías que teñen un perigoso e contraproducente efecto secundario, como entrar na cova de Alí Ba Ba e os coarenta ladróns, ás que non é recomendable acudir. Un entra puro e inocente e sae feito un corrupto avarento. Non é o caso das modistas coruñesas. Xa o di miña avoa, quen atopa unha boa modista, atopa un tesouro.

Diana Varela Puñal